دانش زمانی ارزشمند است که بتواند در زندگی به کار گرفته شود و به حل مسائل واقعی کمک کند. آموختن مفاهیم علمی، اگر با تجربه، تمرین و مهارت همراه نباشد، تأثیر ماندگاری در زندگی فرد نخواهد داشت. از این رو، آموزش باید علاوه بر افزایش دانایی، زمینه پرورش تواناییهای عملی و مهارتهای زندگی را نیز فراهم کند.
دانایی به معنای کسب آگاهی، شناخت و فهم صحیح از موضوعات مختلف است و توانایی، قدرت بهکارگیری همین دانش در موقعیتهای واقعی زندگی است. هنگامی که این دو در کنار یکدیگر قرار میگیرند، فرد میتواند آموختههای خود را به عمل تبدیل کرده و در مسیر رشد فردی و اجتماعی گام بردارد.
در الگوی تربیتی صالحین، هدف تنها انتقال اطلاعات نیست؛ بلکه پرورش دانشآموزانی است که بتوانند با تکیه بر دانش، مهارت، تفکر و تجربه، مسائل زندگی را تحلیل کنند، تصمیمهای درست بگیرند و نقش مؤثری در پیشرفت جامعه ایفا نمایند. مدرسه با فراهم کردن فرصتهای یادگیری عملی، پروژههای مهارتی و تجربههای واقعی، مسیر تبدیل دانایی به توانایی را برای دانشآموزان هموار میکند.