نشاط و شادمانی از پیشنیازهای مهم موفقیت انسان در زندگی فردی، خانوادگی، علمی، اجتماعی و معنوی است. نشاط حالتی از سرزندگی، سبکبالی، گشودگی روانی و آمادگی برای حرکت و فعالیت است و در برابر خمودی، بیحالی و کسالت قرار میگیرد.
شادی و نشاط با یکدیگر ارتباط نزدیکی دارند؛ شادی بیشتر به احساس خوشحالی، رضایت و خشنودی اشاره دارد، اما نشاط در میل به کار، تحرک، پویایی و مشارکت آشکار میشود. فرد بانشاط، علاوه بر داشتن احساس خوب، آمادگی بیشتری برای یادگیری، ارتباط با دیگران و انجام فعالیتهای سازنده دارد.
در فرایند تعلیم و تربیت، نشاط تنها به برگزاری جشن یا برنامههای تفریحی محدود نمیشود. فضای فیزیکی مدرسه، رفتار مدیران و معلمان، شیوه تدریس، برنامه صبحگاه، فعالیتهای فوقبرنامه و حتی نحوه برگزاری نماز جماعت میتواند در ایجاد یا کاهش نشاط دانشآموزان مؤثر باشد. مدرسهای که در آن شادی جریان دارد، فقط محل انتقال دانش نیست؛ بلکه محیطی برای پرورش انسانهایی امیدوار، خلاق، پویا و علاقهمند به زندگی است.